Linda’s larger than life flowers

About ten years ago Linda Nieuwstad was studying for her Masters in Fine Art at the Sandberg Institute in Amsterdam. One day, when her fellow students were visiting contemporary art exhibitions, Linda went to see the 17th century paintings of flowers by Jan van Huysum in an old museum in the city of Delft. At the time she did not know that this seemingly insignificant day to the museum would turn her life upside down. She was totally amazed by the meticulously painted flowers on the masterpieces. The tulips looked freshly picked and the tiny flies on the paintings were as fragile as the real ones. Linda studied every painting in detail and she got several warnings from the attendant of the Museum; her nose was often a bit too close to the canvases. She imagined she could step inside one of the paintings and smell the roses, touch the soft hairy tulip stems and take a nap under a hollyhock. From that day on, Linda Nieuwstad wants to live in a flower painting and she has been making big flowers since.

Biography

Linda Nieuwstad (1974, Middelharnis) spent most of her childhood in a rural area close to a town called Zoetermeer in the Netherlands. Zoetermeer was build in the seventies as suburb for average families. In her teenage years Linda cycled through  Zoetermeer every day to go to High School and she began to dislike the monotonous suburb. Every house had the same front door, the same garden fence and the same decorations bought in the same store. In a way creating large sized flowers originates from Linda’s childhood in Zoetermeer; she had a deeply felt urge to celebrate the uniqueness and the abnormal in live. And that is why her flowers do not resemble the perfectly cultivated flowers from the flower booth. Linda wants her flowers to be irregular, Linda wants her flowers to have little flaws; her flowers should reflect life itself. In the nineties Linda studied Human Geography and City Planning at the University of Utrecht. Afterwards she worked as a civil servant for the City of Hengelo.

 

  • 7814-bw-kopie

On Friday afternoons, when most of her colleagues were free, she found herself secretly making little drawings. And during the weekends she spent most of her time creating something, and on Monday mornings she returned exhausted at work.  One day she decided to turn things around and she visited an open day at the nearby Art School. She applied, gave up her job and started at AKI, Artez Art School in Enschede. After she graduated in 2005 at the AKI, she did her Masters of Fine Art at the Sandberg Institute in Amsterdam until 2007. She made her first flower arrangement in 2011, and she has been making larger than life flowers ever since. In 2013 she met designer Piet Hein Eek, and this let to a collaboration in the same year. Linda Nieuwstad exhibits in the Netherlands and abroad, teaches at art schools and makes people happy with her flowers all year round. For more details, download her resume here.

  • sk-c-5613uitsnede

Stories about Linda and her flowers

People often think Linda has a flower garden of her own or at least a corner in her house full of real plants and flowers.  But in fact Linda is a very bad gardener, and in her house you will only find succulents. Although she adores flowers, it is not only the beauty of the flower that interests her. Linda is mainly fascinated in the way people relate to flowers. Why do we use flowers to express our emotions, and when is a flower purely decorative, and when do we ascribe meaning to it? Here you can find three stories about Linda and flowers.

 

Size matters

(for Dutch scroll down)
My parents used to have a pond in the backyard. Nothing fancy, a square tub with goldfish and some frogs. One day I found my father standing next to the pond holding a pond net and shouting excitingly: ‘There it was, I have seen it, the great diving beetle, it’s eaten all of our fish and frogs’. I did my best to see the insect, but I could only see dark muddy water. That summer I believed a fierce monster was living in our pond. Whenever I was playing in the backyard I put on my boots, wearing flip flops felt much too dangerous.

Imagining myself the world to be bigger then it actually is must have started that summer. My pansies have the size of dinner plates, my roses as large as coffee tables.

  • heino_michael-rhebergen_argb-2

Flowers and imperfections

After my graduation from High School I spend the summer working at a Gerbera flower nursery. I did all sort of chores like watering plants, re-potting plants and planting shoots. One day I had to sort out flowers suitable for the flower auction. In a cardboard box I had to put flowers that were perfect in every way. The heart of the flower should be exactly round, the petal leaves should have the right color and the leaves in the right shape. After a few hours the manager passed by to check my work. Furiously he pulled many of the flowers out of my box. Obviously I did not have an eye for perfection. And I still don’t. I don’t like the perfectly cultivated flowers in the flower shop.

I want flowers to have little dents and leaves eaten away by insects. And I like it when flowers droop a little. A flower should have character, a soul. Without the soul, my flowers are not ready.

  • heino_michael-rhebergen_argb-4

Flowers and emotions

John has died, age 81.
John, the cheerful road worker with hands made of steel, is dead. There’s not much left of him, he lies shrivelled and dried up in his coffin. No more beers, no more loud conversations, no more.
Yesterday, at John’s funeral, people placed white roses on his coffin. The flowers were are almost as dead as John, and yet they brought love. When his daughter put on her rose, her hand hesitated for a moment. As if she was not willing to let go of the rose. But the rose fell anyway.

When my uncle said goodby to my aunt, I observed the same thing. He approached her coffin while holding with both hands a heart shaped bouquet of blue hyacinths. He put the flowers on her coffin with such care as if he gave a way the most precious possession he had.

Flowers convey emotions.

  • heino_michael-rhebergen_argb-3

Verhalen over Linda en haar bloemen

Omdat Linda gek is op bloemen, denkt men al gauw dat ze zelf een grote bloementuin heeft of tenminste een hoek in haar huis met planten en bloemen. Maar niets is minder waar. Ze heeft geen groene vingers en in haar huis staan uitsluitend vetplanten omdat elke andere soort het niet overleeft. Alhoewel ze bloemen erg mooi vindt, gaat het haar niet om de schoonheid van de bloem an sich. Wat haar vooral fascineert is de relatie tussen mensen en bloemen. Hoe heeft de mens de bloem door de eeuwen heen afgebeeld? Welke waarden dichten we bloemen toe, en waarom gebruiken we bloemen als drager van onze emoties? Hieronder 3 verhalen over Linda en haar bloemen.

Levensgroot

Mijn ouders hadden een vijver. Niets bijzonders. Een vierkante bak in de hoek van de tuin. Elk jaar hadden we wel een paar goudvissen en een stuk of wat kikkers. Op een warme zomerdag stond mijn vader met een schepnet in zijn hand bij de vijver opgewonden te roepen; “Ik heb hem gezien, dat is hem”. Mijn broer en ik kwamen aangehold. “Daar zat die”, riep hij, “de geelgerande watertor, hij heeft alle vissen en kikkers opgegegeten”. We tuurden in de diepte, maar van een tor was geen spoor meer te bekennen. Wekenlang heb ik gedacht dat er een monster van groot formaat in onze vijver woonde. Als ik die zomer in de buurt van de vijver moest zijn, trok ik mijn laarzen aan. Slippers met blote voeten leken mij veel te gevaarlijk.

Ik denk dat het daar begonnen is; mijn drang om dingen veel groter te maken dan ze zijn. Mijn vergeet-me-nietjes zijn zo groot als gebaksschoteltjes, mijn pioenrozen hebben het formaat van autobanden. Ik wil een wereld creëren waar je in kunt.

 

Bloemen en imperfecties

In de zomer na mijn eindexamen werkte ik een aantal weken bij een gerbera kwekerij als vakantiehulp. Ik hielp met allerlei klusjes zoals het stekken van nieuwe plantjes op steenwol, water geven en planten verpoten. Op een dag mocht ik bloemen sorteren voor de veiling. In een kartonnen doos met gaatjes voor de stelen mocht ik bloemen steken die helemaal perfect waren. Ze moesten een mooi rond hart hebben, een egale krans van blaadjes en de juiste kleur. Na enige uren dozen gevuld te hebben, kwam de baas langs. Als een bezetene trok hij vrijwel alle bloemen die ik in mijn dozen had gestoken er weer uit. Ik had er geen oog voor. En nog steeds niet. Want ik kan de perfekt gecultiveerde bloemen uit het bloemstalletje niet waarderen.

Zonder omgeknikt kopje, een kleurverschil of een aangevreten blaadje kan het mij niet bekoren. Een bloem moet een ziel hebben, een karakter. Anders gaan ze bij mij de deur niet uit.

Bloemen en emotie

Jan is dood, 81 jaar.
Die vrolijke stratenmaker met handen als kolenschoppen, is dood. Er is niets meer van hem over, hij ligt vermagerd en verschrompeld in een kist. Nooit meer biertjes drinken, nooit meer luid praten, nooit. We moeten het bevatten maar eigenlijk kan niemand omgaan met de dood. Dat definitieve gaat er niet in. Het went alleen maar.

En dan zijn er de bloemen. Opgemaakte boeketten met linten vol tekst. Ze zijn bijna net zo dood als de man in de kist, en toch brengen ze liefde over. Gisteren, toen Krijn begraven werd, legden mensen witte rozen op zijn kist. Toen zijn dochter een roos neerlegde, bleef haar hand even hangen in de lucht, alsof haar hand met een touwtje vastzat aan de roos. Die aarzelende hand, deed wat ze voelde; Ik wil je nog niet kwijt, ik wil je nog niet loslaten. Maar die roos, die valt.

Toen mijn oom afscheid nam van mijn tante zag ik hetzelfde gebeuren. In zijn handen had hij een boeket blauwe druifjes, die hij krampachtig met beide handen omklemde. Hij legde ze zo voorzichtig op de kist, alsof hij het meest tere dat hij bezat uit handen gaf.

Bloemen zijn dragers van emoties.